Amsterdam 03-01-2016, NK Heren

3 januari 2016, een rare dag voor mij. Dit jaar heb ik meer voor het schaatsen gedaan dan ooit tevoren, ook meer gelaten trouwens. Na de jaarwisseling lag ik minstens 5 uur eerder in mijn bed dan gemiddeld in de afgelopen 5jaar. 

En dat allemaal voor een bijzondere wedstrijd. Dit seizoen draait voor mij om het klassement bij de B-rijders, daar telt het NK niet voor mee. Ik ben drie dagen te oud om in de Beloften-categorie te starten waardoor de spanning er wat dat betreft vandaag al redelijk af is. Maar ik zou aan het eind van dit seizoen graag mijn prestaties een vervolg geven door volgend seizoen in een A-ploeg te rijden. Dus in die zin heeft dit NK wel weer wat spannends. Dit is het niveau waar ik me volgend jaar wil laten zien, kan ik dat wel?

 

 

Ik gooi mijn tas neer op de plek waar ik hem altijd neer zet als ik in Amsterdam rijd en ga daarna de andere jongens uit de ploeg aanmoedigen tijdens het NK-Beloften. Als ik na het aanmoedigen en een bak koffie terugkom in de kleedkamer om met mijn voorbereiding te beginnen blijkt mijn tas onder de bank bij Arjan Stroetinga te liggen. 'De Stroet' heeft kennelijk een goed oog voor mooie plekjes. Ik zal nu, en dus hopelijk volgend jaar ook, op zoek moeten naar een nieuwe plek in de kleedkamer. Ik neem plek op het bankje het dichtst bij. Alle Aware en Tjolk mannen zitten bij elkaar in de kleedkamer en ik zit daar dus bij. Ik kan u vertellen, er zijn weinig momenten dat ik mij, met mijn 2 meter 4, een klein mannetje voel. Dit was er 1 van. 

 

Als de scheidsrechter fluit om de rijders zich te laten opstellen merk ik dat ik 1 van de eersten ben die zich meldt bij de start. Afgelopen weken was ik vaak 1 van de laatsten omdat ik weet dat ze toch wel op me wachten in m'n oranje pak. Ben ik dan toch een tikkeltje nerveus zo in dat groen en geel?

 

En dan die wedstrijd. Pfoeh wat  moet ik af en toe sprinten om aan te haken en wat word ik af en toe kinderlijk weggezet in een bocht. Die jongens snappen natuurlijk ook wel dat ik hier niet ga mee doen om de prijzen, denk ik. Maar ik merk naarmate de wedstrijd vorderd dat ik meer geaccepteerd word. Ik zit nu al 80 rondjes in de wedstrijd, heb het af en toe best zwaar, maar het lukt me toch telkens weer om een plek bij de eerste 20 te zoeken. Dat, en het feit dat ik ook A-rijders met hun tong op hun schoenen of al langs de kant zie, geeft me meer vertrouwen. Op een gegeven moment stap ik een bocht in en merk ik dat ik mijn schaats tussen Gary Hekman en zijn voorganger prop. Hij laat het toe. Vet.

Wat is het bizar om mee te maken dat je in het peloton, keurig uit de wind, naar voren kijkt, iemand op kop ziet rijden, je hooft weer naar beneden doet, rondes lang af ziet, dan weer omhoog kijkt en dat je dan diezelfde Bob de Vries of Jorrit Bergsma nog steeds op kop ziet rijden.

 

In tel mee, naarmate het  rondebord (veel te rustig) af telt. Met nog 30 rondjes op het bord en dus nog 19 voor ons (omdat er een kopgroep rond is) brult Kurt van de kant: laat je nog even zien hè!

Op het moment dat het lijkt "stil" te vallen wil ik wegrijden maar zie in mijn ooghoek Erik Jan Kooiman hetzelfde idee opvatten. Ik besluit achter hem aan te rijden. Joost, Kurt en Aad staan te juichen langs de kant en ik denk zelfs mijn naam te horen vanuit het publiek. Dat geeft goede moed. Als we weer worden ingerekend en het wederom stilvalt besluit ik nog een keer te gaan. Echt fel is het niet maar mijn opzet slaagt. Ik rijd in mijn eentje op de kop van de wedstrijd richting de streep en de camera van de NOS. Nu kunnen ze hopelijk thuis ook zien dat ik nog mee doe. Echt fantastisch. 

 

Uiteraard word ik weer ingelopen en maakt het peloton zich op voor een sprint. Ik krijg geen enkele versnelling meer uit de benen en probeer maar te volgen. Een 32e plek. Mwoh mijn ambitieuze ik had meer gewild. Maar dan word ik wakker geschud door de mensen langs de kant, 'Gast, je eerste wedstrijd bij de A's en dan 32e van Nederland worden'. En ze hebben gelijk, ik moet niet zeuren maar blij zijn. Zeuren dat doen mijn benen wel voor me, de komende 48 uur vrees ik. 

 

Christiaan

>>> Terug naar het overzicht
Inloggen | Bezoekers vandaag: 1 | Totaal bezoekers: 24640
groenehartsport.nl - site by site by Kant en Klare site uw eigen unieke website!